شایسته نیست که بنده به دو خصلت اطمینان کند: تندرستی و توانگری. چه آنگاه که او را تندرست بینی ناگهان بیمار گردد و آنگاه که توانگرش بینی ناگهان درویش شود (حکمت 426).

بردباری پرده ای است پوشان، و خرد شمشیری است برّان، پس نقصانهای خلقت را با بردباری ات بپوشان و با خرد خویش هوای نفست را بمیران (حکمت 424).

آن که نهان خود را اصلاح نماید خدا آشکار او را نیکو فرماید، و آن که به کار دینش پردازد خدا کار دنیای او را درست سازد، و آن که میان خود و خدا را به صلاح آرد، خدا میان او و مردمان را نیکو دارد (حکمت 423).

خرد تو باید راه گمراهی ات را از راه رستگاریت مشخص نماید (حکمت 421).