درباره فرموده خدا: «اِنَّ اللهَ یَأمُرُ بِالعَدلِ وَ الإِحسانِ، همانا خداوند به عدالت و نیکوکاری فرمان می دهد (سوره نحل، آیه 90)» فرمود: عدل انصاف است و احسان نیکی کردن (حکمت 231).

با کسی که روزی روی بدو آورده شریک شوید زیرا که او توانگری را سزاوارتر است و روی آوردن بخت بر وی شایسته تر (حکمت 230).

آن که از دنیا اندوهناک است، از قضای خدا خشمناک است؛ و آن که از مصیبتی که بدو رسیده است گله دارد، از پروردگار خود شکوه دارد؛ و آن که نزد توانگری رفت و به خاطر ثروت وی از خود خواری نشان داد دو ثلث دینش را به باد داد؛ و آن که قرآن خواند و مرد و راه به دوزخ برد از کسانی بود که آیات خدا را به تمسخر گرفت و افسانه شمرد؛ و آن که دلش به دوستی دنیا شیفته است، دل وی به سه چیز آن چسبیده است: اندوهی که از او دست برندارد، و حرصی که او را وانگذارد، و آرزویی که آن را به چنگ نیاورد (حکمت 228).