امام علی (ع) به مالک سفارش می­نماید که به افراد نیکوکار و بدکار یکسان نگاه نکند تا رغبت نیکوکار در انجام نیکی کم نشود و بدکار را به بدی وادار ننماید. به کسی که نیکی کردی خوش­گمان و به کسی که بدی کردی بدبین باش. رسم پسندیده­ای را که بزرگان این امت بدان رفتار نموده­اند از بین مبر. با دانشمندان و حکیمان درباره اموری که وضع مردم و کشورت را اصلاح می­کند، زیاد مشورت کن.

اى مالك بدان! مردم از گروه­هاى مختلف تشكيل شده­اند كه‏ هر كدام جز به وسيله ديگرى تكميل نمى‏شوند، و هيچ‏كدام از ديگرى ‏بى‏نياز نيستند. اين گروه­ها عبارتند از: لشكريان خدا، نويسندگان‏، قضات عالى ‏و دادگستر، عاملان، اهل جزيه و ماليات‏ اعم از كسانى كه در پناه اسلام­اند و يا مسلمانند و تجار و صنعتگران‏ و بالاخره‏ قشر پائين‏ يعنى نيازمندان و مستمندان؛ خداوند براى هر كدام از اين‏گروه­ها سهمى را در کتاب خود (قرآن) یا سنت پيامبرش (ص) مقرر داشته است.

لشکریان خدا دژهای استوار رعیت و زینت حاکمان هستند. لشکریان و رعیت به یکدیگر، و هر دو گروه به قاضیان و عاملان و نویسندگان، که عقدها و معاهده­ها را می­بندند، وابسته­اند؛ کار این گروه­ها به وسیله بازرگانان و صنعتگران که بازارها را بر پا می­دارند، استوار می­شود. کمک کردن به طبقه نیازمندان پسندیده است.

برای هر یک از این گروه­ها نزد خدا گشایشی است و هر یک را بر حاکم حقی است. حاکم جز با صبر، کوشش، آمادگی برای اجرای حق و یاری جستن از خدا از عهده آنچه خدا بر او واجب کرده برنمی­آید. آنگاه از لشکریان خود افرادی را که نیکخواه­ترین آنها به خدا و پیامبر او و امام تو هستند، صبور و دارای سابقه خوب می­باشند، به کار بگمار. در کارهای آنان مانند اندیشیدن پدر و مادر نسبت به فرزندشان بیندیش. به لشکریان خود نیکی کن تا آنان نسبت به تو خیرخواه و خوش­گمان گردند.