۶۱.      با غنی و فقیر یکسان برخورد می کرد.

۶2.      یتیمان را نوازش می کرد.

۶۳.      دنبال عیبجویی و بدگویی این و آن نبود.

۶4.      برجسته ترین سیمای حضرت در بندگی و عبودیت او بود.

۶5.      بندگی و عبودیت حضرت، زمینه کمالات دیگر او را فراهم می کرد.

۶6.      اگر غریبه ای با گفتار و رفتار در حق حضرت جفا می کرد حضرت او را تحمل می نمود.

۶7.      دیر عصبانی می شد و زود راضی می شد.

۶۸.      برای مسائل مادی و دنیوی عصبانی نمی شد.

۶۹.      عصبانیتش برای خدا بود.

۷۰.      اهل خشونت نبود.