۷1.      بزرگ هر قومی را احترام می کرد.

۷2.      هر حاجتمند را یا پاسخ می داد یا با زبان خوش رد می کرد.

۷3.      برای مردم پدر بود و همه نزد او مساوی بودند.

۷4.      در شادمانی و خشم جز حق نمی گفت.

۷5.      حق را اعمال می کرد اگر چه به ضرر خودش یا دوستانش بود.

۷۶.      نیکو گفتن را بهتر از سکوت و سکوت را بهتر از بد گفتن می دانست.

7۷.      بهترین درآمد را درآمدی می دانست که در آن دروغ، خیانت و تخلف نباشد.

۷8.      توصیه می کرد طلبکار، بدهکار را در تنگنا قرار ندهد.

۷۹.      شادی اش در چهره و اندوهش در دل بود.

۸۰.      از همه کس مهربانتر و دلسوزتر به مردم بود.