۱۴1.      میان برادران دینی (در صورت نزاع) آشتی برقرار می کرد.

۱۴۲.      می فرمود: گشاده رویی کینه را می برد.

۱۴3.      با اسرا مهربان بود.

۱۴4.      با مجروحین مدارا می کرد.

۱۴۵.      اهل امر به معروف و نهی از منکر بود.

۱۴6.      برای امتش استغفار می کرد.

۱۴7.      حلال و حرام خدا را به طور آشکار بیان می کرد.

۱۴8.      نعمت خدا را به زبان می آورد.

۱۴9.      انبیاء پیشین را تصدیق می کرد.

۱۵۰.      کتابهای آسمانی پیشینیان را می پذیرفت.