1۶۱.      نسبت به خانواده، رفتار بسیار خوبی داشت.

۱۶2.      نسبت به همسرش وفادار بود.

۱۶۳.      نسبت به مراعات حال همسایگان بسیار سفارش می فرمود.

۱۶4.      رضایت و خشنودی خدا را بر همگان مقدم می داشت.

۱۶۵.      می فرمود: نماز نور چشم من است.

۱۶۶.      راستگویی را مایه آرامش و دروغگویی را مایه تشویش خاطر می دانست.

۱۶7.      اسرار دیگران را هرگز فاش نمی کرد.

۱۶8.      در صحبت برای جمع به همه توجه یکسان داشت.

۱۶۹.      در حوادث، از خداوند هدایت می خواست.

1۷0.  در انتخاب دو کار، سخت ترین آنها را می پذیرفت.

1۷1.  اگر لباس جدید می پوشید لباس قبلی را به مسکین می داد.

۱۷۲.  اگر مراجعه کننده داشت نمازش را کوتاه می کرد.